Jelle, 15 maart 2011
Indonesië , yogyakarta 31°

Jogja Goodbye

Lieve mensen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik jullie geschreven heb. De laatste weken begin ik me hier zo thuis te voelen dat het er allemaal wat bij in geschoten is. Dit wordt voor de komende twee weken ook het laatste bericht aangezien ik komende donderdagavond naar Sumba vlieg. Op Sumba schijnt niet veel internet te vinden zijn, dus ik zal dan minder gemakkelijk te bereiken zijn. Maar de verhalen zullen jullie achteraf in geuren en kleuren te horen krijgen!

Op het moment lig ik thuis grieperig op de bank. Het is de heetste middag tot nu toe en opstaan voor een glas water is al een hele opgave. Iedereen hier in dit huis is grieperig en/of verkouden; we hebben elkaar lekker aangestoken Gelukkig heb ik geen koorts meer en ik heb goede hoop me donderdag weer beter te voelen wanneer ik op reis ga. Het is best maf dat ik nu nog maar twee dagen in Jogja blijf. Eigenlijk begint het net pas te wennen en beginnen we redelijk in te burgeren in de wijk. Ook de kinderen van ons gastgezin beginnen sinds een week eindelijk los te komen en met ons te spelen. Ik begin ook steeds meer de Indonesiërs te doorgronden. Over het algemeen zijn ze echt oprecht geïnteresseerd in je en altijd in voor een vrolijk praatje. Elke keer als ik hier over straat loop word ik weer vrolijk van het vrouwtje tegenover ons huis dat altijd gedag zegt, de oude parkeerwachter die altijd enthousiast zwaait en de kinderen die giechelend voorbij fietsen. Mensen zijn hier vaak zo behulpzaam datje bijna denkt dat ze wat van je willen. Dat is bij de toeristische plekken ook wel zo, maar daar prik je ook zo doorheen en dan blijken de ‘Batik-lokkers’ (die toeristen naar batik- galerijen proberen te lokken) ook gewoon leuke mensen te zijn die gewoon geld proberen te verdienen om te overleven. Het is gewoon erg begrijpelijk dat men op allerlei manieren geld probeert te verdienen aan toeristen.

Met mijn onderzoek is het ook redelijk gegaan. Ik ben niet helemaal tevreden, maar ik denk dat het ook niet reëel is om in 7 weken tijd een goed onderzoek te verrichten. Ik ben hier de afgelopen weken vooral mee bezig geweest. Heb 6 interviews gehad en uitgewerkt. Ik merk dat mijn onderzoek vooral erg exploratief is geweest. Ik heb nu genoeg basiskennis opgedaan van de problematiek rond biologische boeren dat ik nu een goed onderzoek zou kunnen opzetten. Opvallend zijn problemen rond patroon-client relaties (corruptie), overleven en afhankelijkheid. Wat me enigszins schokte was dat de toenmalige overheid van Indonesie de boerenbevolking, bewust of onbewust, afhankelijk heeft gemaakt van chemische zaden en fertilizers. Het grootste probleem is ook dat er veel kennis over landbouw zonder chemische hulpmiddelen verloren is gegaan en dat de boeren enkel vertrouwen hebben in chemische hulpmiddelen. Ondanks het feit dat de schadelijke effecten van chemische landbouw steeds zichtbaarder worden (denk aan gezondheidsproblemen bij veel boeren en totaal uitgeputte en geruïneerde landbouwgrond) blijft het merendeel van de boeren vasthouden aan en vertrouwen in de methodes die ze hun gehele boerencarrière gebruiken. Wat ik vooral erg leuk vind aan het doen van onderzoek is het praten en discussiëren met mensen over het leven, de samenleving en om Nederland en Indonesië met elkaar te vergelijken. Het is grappig om elkaars vooroordelen bloot te leggen. Zo vertelde laatst iemand me dat hij dacht dat we in Nederland alleen maar aardappelen aten of dat iemand me stomverbaasd aankijkt als ik vertel dat er in Nederland geen rijstvelden zijn. Eigenlijk net als dat wij denken dat ze hier enkel rijst eten.

Ik heb de afgelopen weken ook nog zo nu en dan even de toerist uitgehangen. Zo zijn we wezen raften. Dit was meer sightseeing dan een ruige tocht, maar wel erg gezellig. We hebben nog wat voetbalwedstrijden bezocht met onze voetbalvrienden van FC Mataram en we gaan zelf regelmatig ook een balletje trappen bij het futsal. Voor mijn verjaardag heb ik nog een fotoshoot gekregen. Echt iets voor mij, maar het was erg grappig. Zien jullie het al voor je? Ik in traditionele klederdracht en maar mooie poses maken ik krijg vanmiddag de foto’s en ik zal ze op facebook zetten. Verder gaan we wel eens naar de film, livemuziek, karaoke of een wayangshow (poppen/schimmenspel gebaseerd op de hindoeïstische Mahabarata). Ik vermaak me hier prima!

Nu de laatste twee dagen in Jogja. Gisteravond hebben we ons afscheidsetentje met onze counterparts gehad en morgen gaan we voor de laatste keer met ons gastgezin eten. Ik moet eigenlijk ook nog mijn eindopdrachten maken, maar ik ben zo gaar dat ik dat maar door ga schuiven tot in weer terug ben in Nederland. Ik heb erg veel zin in de laatste twee weken rondreizen. Het plan is als volgt: ik heb een hele dag op Bali, want ik moet overstappen op een vliegtuig naar Sumba en daar moet ik een dag op wachten. Ik ben benieuwd wat ik ga vinden van het uber-tourisme van Bali. Dan door naar Sumba waar internet al moeilijk is om te vinden. Daar trek ik 11 dagen rond voor ik weer terug vlieg naar Jakarta. Hier blijf ik dan nog twee nachten bij mijn oudoom Andre die erg enthousiast is over mijn komst. En dan zit het er alweer op.

Ik hoop dat alles goed is thuis. Hier gaat ook alles prima. Om jullie gerust te stellen: hier is niets te merken van de aardbeving in Japan of enige activiteit van de Merapi. Ik ga nu nog even een dutje doen, ben al gesloopt na dit kleine stukje typen en ik wil wel graag wakker zijn als ik zo dadelijk voor de laatste keer tijdens mijn reis met Sofie ga skypen.

Terima kasih dan Sampai Nanti! (bedankt en tot later)

Naar Jelle in Indonesië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl